ေလာကသာရပ်ဳိ႕

အသက္ရွည္စြာ၊ အနာမဲ့ေၾကာင္း
ေကာင္းလွစီခ်င္၊ ပဲ့ျပင္နိစၥ
ဆိုဆံုးမသား၊ မိဘဆရာ
စကားနာ၍၊ က်မ္းစာသိျမင္
တတ္ေအာင္သင္ေလာ့၊။
ေပၚလြင္မျပဳ၊ ေကာင္းရာတုလွ်က္
ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး၊ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳး၍
ေကာင္းက်ိဳးကိုယ္၌ တည္စီမင္း။

မိခင္ဖခင္၊ ေက်းဇူးသွ်င္ကို
ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး၊ ဂူပုထိုးသို႔
ရွိခိုးဦးတင၊္ ၾကည္လင္ျမတ္ေလး
လုပ္ေကြ်းခယ၊ ရိုတုတ္ကြလွ်က္
ႀကီးလွသက္အ၊ို မ်ိဳးဆြီကိုလည္း
ၾကည္ညိဳညြတ္တိမ္း၊ ပိုက္ထုပ္သိမ္း၍
မယိမ္းစင္းလ်င္း ၿငိမ္းစီမင္း။

ထံုးမွီးနည္းနာ၊ အျဖာျဖာ၌
ပညာရွာမွီး၊ မႀကီးသက္ရြယ္
အငယ္ေသာ္က၊ ႀကိဳးလံု႔လလွ်က္
တုတ္ကြပုဆစ၊္ ဆရာစစ္သို႔
ေၾကာက္ခ်စ္ရိုသီ၊ စာပီတတ္ေၾကာင္း
တေခ်ာင္းေခ်ာင္းလွ်င္၊ ၿငိမ္ေအာင္းသည္းခံ
ဆရာ့ထံ၌၊ သင္အံမွတ္သိ
တနိတျခား၊ ပြားမ်ားစံုစီ
၀မ္းထဲခြီ၍၊ တလီတထူး
ဂုဏ္ေက်းဇူးကို၊ ဆည္းပူးသိျမင္ ႄကြယ္စီမင္း။

(ရခိုင္သူျမတ္)


ေၾသာ္..
လူ႔ျပည္ေလာက၊ လူ႔ဘ၀ကား
အုိရနာရ၊ ေသရဦးမည္
မွန္ေပသည္တည္း။

သုိ႔တၿပီးကား..
သင္ေသသြားေသာ္၊ သင္ဖြားေသာေျမ
သင္တုိ႔ေျမသည္၊ အေျခတုိးျမင့္
က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္၏မ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း
ႀကီးပြားတုိးျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေ၀ရာ
ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္
ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း၊ ေျပာင္းလ်က္၀င္းလ်က္္
က်န္ေကာင္းသင့္၏။

( ေဇာ္ဂ်ီ )